Getuigenis van Ruth de Visser

 

De HERE regeert!

Inleiding

De reden dat ik hier sta is om het getuigenis van Ruth door te geven. Dit is op haar expliciete verzoek. Ze heeft me dit persoonlijk gevraagd en ik heb ja gezegd. Ze heeft te kennen gegeven, en ik citeer haar: “Mijn wens is dat tijdens de afscheidsdienst het evangelie naar voren komt, dat Christus centraal zal staan en dat Hij de eer ontvangt.”

Ruth heeft de toespraak die ik voor me heb eerst zelf kritisch aangehoord op 30 april en 5 mei, en op haar verzoek heb ik wijzigingen naar haar inzicht aangebracht. Sommige dingen die ik zal noemen van de periode na 5 mei zijn door mij toegevoegd. Vaak zal ik Ruth haar uitspraken letterlijk citeren. Ik wil alleen haar spreekbuis zijn. U mag mij helemaal vergeten. Soms lijkt het misschien wat dokumentaire-achtig.

Ruth is geboren op 20 dec. 1986 in Vlissingen. Toen tante Keetje naar Ruth in de kinderwagen keek, merkte ze op dat Ruth een kuiltje had in haar rechterwang. Dat is altijd zo gebleven, als Ruth lachte.

Op het geboortekaartje hadden Nelie, mijn vrouw, en ik als tekst gekozen:

‘De HERE regeert’ (Ex.15:18). Genomen uit het triomflied na de majestueuze doortocht van de Schelfzee, toen Israel achtervolgd werd door de Egyptenaren.

Na Esther waren we ontzettend blij met onze 2e dochter Ruth! Later werd onze blijdschap verdubbeld door de geboorte van Isaak met daarna Maria.

Het leven van Ruth, de ruim 20 jr zou ik willen belichten vanuit een 8-tal aspecten. Mag ik het kenmerken noemen van haar korte leven? Deze kenmerken wil ik beeindigen met het voorlezen van een korte brief, die ze ca. negen uur voor haar overlijden schreef.

Als titel zou ik het willen geven: DE HERE REGEERT.

1. VASTBESLOTENHEID

Op 2 juni 1987 werd Ruth opgedragen aan de Heer in een samenkomst waar broeder Golsworthy een korte boodschap doorgaf. Broeder Golsworthy was een Engelse zendeling die samen met zijn vrouw veel had meegemaakt. Ze hebben een Japans concentratiekamp in de Tweede Wereldoorlog overleefd. Ze werkten in o.a. in India, de Filippijnen. Sommigen onder ons zegt het volgende misschien meer: Hij was een vriend van Sidney Wilson, een bekende bijbelleraar hier in Nederland.

Hij sprak o.a. over Ruth 1:16,17. Ruth in de Bijbel was vastbesloten om niet terug te keren naar haar land, toen ze zag wat Gods weg voor haar was. In deze verzen staat:

“Maar Ruth zeide: Dring er bij mij niet op aan, dat ik u in de steek zou laten, door van u terug te keren; want waar gij zult heengaan zal ik heengaan, en waar gij zult vernachten, zal ik vernachten: uw volk is mijn volk en uw God is mijn God; waar gij zult sterven zal ik sterven, en daar zal ik begraven worden. Zo moge de HERE mij doen, ja nog erger: voorwaar, de dood alleen zal scheiding maken tussen mij en u.”

Br. Golsworthy stelde (we hebben nog steeds een cassette-opname van deze boodschap): In onze gebeden pleiten we hierop voor Ruth, dat ze niet zal terugkeren van het licht wat ze eenmaal mag ontvangen.

Ruth maakte keuzes. Ze wist wat ze wilde. Als peuter zag je dat aan de expressies van haar gezicht.

Toen ze 7 jaar was maakte ze een duidelijke keuze voor de Here Jezus.

R. zei kortgeleden: “ Toen ik 7 jr was heb ik mijn hart aan de Heer gegeven. Want toen Dennis (een vriend uit Californië van ons) op bezoek was, vertelde hij dat hij 7 jr oud was toen hij tot geloof kwam. Toen dacht ik: Ik ben ook 7 jr. Deze keuze was heel bewust en heel echt. Het was een omslagpunt in mijn leven” .

In de zomer van 1999 nam ze een besluit tot het volgen van Christus. Ze was toen 12 jaar oud. Tijdens een Conferentie-week in Parijs met jongelui uit Nederland, Frankrijk, Spanje en de Verenigde Staten. Sommigen van hen zijn hier aanwezig. Ze zei hiervan: “Deze keuze gaf mij de goede richting”. “Hiervoor was ik aan het zoeken.”

Op 25 juli 2001 liet ze zich dopen tijdens een Evangelisatieweek. Ze zegt hierover: “God had tot me gesproken: Je moet je laten dopen.”

Tijdens de doopdienst zei ze tijdens het geven van haar getuigenis: Ik wil niet langer achter mijn ouders aan lopen, ik wil Christus zelf gaan volgen.”

2. DE LIEFDE VAN CHRISTUS

Ruth had een brede interesse, ze had veel talenten.

Ze speelde graag piano; liefst had ze nu zelf gespeeld. Op 3 mei gaf ze nog een mini-concert in het Streekziekenhuis Walcheren.

Ze was erg creatief. Ze maakte op de 1e verdieping van ons huis van een berghok en een stuk kruipruimte een kleine, maar heel gezellige eigen kamer. Na een paar maanden stond ze dit af aan Isaak, dat was een echt offer voor haar. Het was de aanleiding dat we ons huis lieten verbouwen met 2 dakkapellen.

Ze maakte de ontwerpen voor folders.

Het ontwerp van de omslag van de rouwkaart komt van Ruth zelf: Een ets van Rembrandt die de Here Jezus toont in zijn immense lijden in Gethsemane, terwijl een Engel van God Hem ter zijde staat en kracht geeft. Deze illustratie heeft haar erg aangesproken en gesterkt op haar lijdensweg.

Ze had smaak voor kleren en kleuren. Ik vroeg persoonlijk om advies aan haar.

Ruth had een goed verstand. Na het VWO op het Calvijn College in Goes koos ze voor het studeren van Nederlands en Literatuurwetenschap aan de universiteit in Leiden.

Ze was buitengewoon gemotiveerd. Het werd hard werken voor haar. Ze heeft daar een heerlijke tijd gehad. Hier ontwikkelde zich een stuk volwassenheid. Toch heeft ze het erg taai gehad. Haar gezondheid was een beperkende factor. Pas aan het begin van het tweede jaar in Leiden kwam haar ernstige ziekte aan het licht.

Ze schrijft over deze tijd aan vrienden: “Mijn leven zit met bijna 20 jaar nog wel in een beginstadium. Ik heb nu ruim een jaar in Leiden gewoond en gestudeerd en heb daar geleerd mijn wortels in Christus te planten. Omdat Hij een bron is die nooit opdroogt, kan ik vaststaan, dat ervaar ik.”

Verder schrijft ze in dezelfde brief: “Met deze ziekte ben ik alles veel meer in eeuwigheidsperspectief gaan zien. Ik was al erg bezig met het vertellen van het evangelie, maar ik zou ook jullie allemaal aan willen sporen om er vooral niet over te zwijgen!”

Wat ze ervaren had van de liefde van God in haar leven wilde ze dolgraag doorgeven aan anderen.

Tijdens haar studie in Leiden ging ze soms naar een begraafplaats waar het heerlijk stil was. Daar kon ze geconcentreerd studeren. De opschriften van de stenen waren voor haar weinig inspirerend, totdat haar oog viel op een steen met het volgende opschrift: “Ze wisten zich zeker van de liefde van Christus.” Dit sprak haar enorm aan.

3. GERICHT OP ANDEREN

Ze had een netwerk van contacten. Met haar ziekte kwam dat op ons af als een bijzondere verrassing:

De STEG gemeente, Stichting Evangelische Gemeente in Leiden, br. Theo Dikkes die hier de dienst leidt komt daar vandaan en is een van de oudsten. Ze zag dit als haar thuisgemeente (op ca. 200 m loopafstand van haar kamer).

Dan NSL (Navigators Studentenvereniging Leiden), een christelijke studentenvereniging. NSL is vanmorgen ruimschoots vertegenwoordigd. Dat zult u straks zien.

Verder contacten van de basisschool,

dan het Calvijn College,

jongelui in Middelburg en omgeving.

Zelfs contacten in Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten.

Toen haar ziekte bekend werd werden er spontaan bidstonden georganiseerd.

Wanneer mensen haar kwamen opzoeken vroeg ze: Hoe gaat het met je studie, werk, school, etc. Ze was niet bezig met zichzelf maar haar belangstelling voor anderen was altijd aanwezig.

In het ziekenhuis (Streekziekenhuis Walcheren en Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam) legde ze nieuwe contacten met de artsen en het verplegend personeel. Ruth was erg dankbaar voor hen. Met name met hematoloog/internist Dr. Wielenga had ze een zeldzaam goede verstandhouding. Het verplegend personeel in Vlissingen toonde een oprecht meeleven. Ruth ervoer dat als heel bijzonder. De enorme inzet onder de bezielende leiding van Dr. Wielenga was voor Ruth en ons gezin buitengewoon kostbaar.

4. KENNEN VAN GOD

Op 24 april dit jaar zei Ruth: “Ik ben er achter gekomen dat de enige manier om God echt te kennen via Christus is, dat er geen andere weg is.”

Tussen de kolossale hoeveelheid post die bezorgd werd, zat een kaart van een vriendin van R. uit Leiden, deze vriendin schreef: “jij bent voor mij het levende bewijs dat God bestaat.” (Opm.: Na de dienst maakte zij zich aan ons bekend).

Uit een aantal brieven blijkt haar diepgang in haar leven met Christus. De zwaarte van haar lijden kwam in haar brieven misschien wel het meest duidelijk naar voren. Ze was daarin heel open.

5. CHRISTUS ALS MIDDELPUNT

Zoals ik begonnen ben te zeggen: Ruth wilde dat Christus centraal zou staan in de dienst van haar begrafenis.

Ze zegt: Door lijden heen ben ik werkelijk verweven geraakt met Christus. Ik voel mezelf helemaal geen goed christen. Anderen zeiden, zonder dat ze dit laatste wisten, tegen mij: “je straalt Christus uit”

6. GELOOF EN VERTROUWEN

Ruth zei: “Tijdens mijn ziekte had ik perioden dat ik me afvroeg: :waar is God?” “Hij doet niets”, dacht ik. Maar daar ging het niet om. Het gaat erom of je je vertrouwen stelt op Christus.”

Ze leefde door het geloof. Ze had visie op Gods plan met haar leven. Als ze haar Bijbel las, waren er steeds weer gedeelten die haar erg aanspraken.

7. GEHOORZAAMHEID

R.: “Ik was in staat deze moeilijke weg te gaan, doordat jullie als ouders mij in de opvoeding gehoorzaamheid hadden geleerd. Zonder dat was dit nooit mogelijk geweest om het op deze manier te doorstaan”

Ze aanvaardde het lijden en werd er door gelouterd. Ze zei: “Ik heb het op me genomen om deze weg te gaan.”

8. VREDE EN BLIJDSCHAP

Ze bleef opgewekt ook al had ze taaie momenten en perioden.

Op 28 april zei ze: “Ik heb zo’n vrede, het is haast teveel. Nog nooit heb ik dit zo gehad.”

De volgende dag zegt ze: “Tijdens mijn hele ziekte heb ik weinig tot niets van God ervaren. Pas nu ervaar ik, nu ik weet dat ik niet genees, dat ik ga sterven, ongekende vrede en blijdschap. Wat ik nog nooit zo ervaren heb. Tijdens mijn ziekte zocht ik ernaar en vond het niet.

R. 30 april: “Ik had het nu niet eens meer verwacht.”

“Het leek me vanzelfsprekend dat als je zo zwaar lijdt dat God je dan voelbaar draagt. In die verwachting werd ik teleurgesteld.”

R. ook op die dag: “Er zullen veel vragen van u / van jullie misschien onbeantwoord blijven, maar ikzelf vond in die vrede en blijdschap het antwoord. In die vrede sterf ik.

De verrassing van vrede en blijdschap nu het juist zo dramatisch is zorgt ervoor dat ikzelf die vragen niet meer stel”.

Ruth tegen Esther op 3 mei: “Ik ervoer voor het slapen gisteravond zo’n diepe blijdschap. Nu ervaar ik al zo’n geluk en blijdschap dat het me gewoon teveel wordt. Straks in de hemel zal dat nog veel meer worden.Toen dacht ik: Ik ben daarom de gelukkigste mens op aarde.”

Dit waren 8 aspecten van het leven van Ruth: Vastbeslotenheid, de liefde van Christus, gericht op anderen, kennen van God, Christus als Middelpunt, geloof en vertrouwen, gehoorzaamheid, vrede en blijdschap.

Ik wil nu nog een brief voorlezen aan een vriendin die Ruth ca. 9 uur voor haar heengaan schreef. Dit doe ik met toestemming van deze dierbare vriendin.

Vlissingen, 14 mei 2007

Lieve M.

Ik weet niet hoe lang mij nog gegeven wordt op aarde. Ik ben bang dat het korter is dan we verwachten. Leven en dood liggen zo dicht bij elkaar, heb ik gemerkt. Dat ik me enigszins verward voel en me daardoor haast maak. Ik heb je nog niet verteld hoeveel je voor mij betekend hebt. Ik denk dat je met je kwaliteiten van rust en liefde ook voor vele anderen iets zult kunnen betekenen. Richt je op anderen. En loop niet aan jezelf voorbij. Neem je kruis op en volg Christus na. Dat is de hoogste roeping. Het is geen eenvoudige weg, maar je zult merken dat je innerlijk zo verandert, dat je niet meer terugwilt.

Ga met God, lieve M..

Liefs Ruth.

Tot slot

De gebeurtenissen zijn niet gelopen zoals we gedacht en misschien zelfs verwacht hadden, maar wat voor Ruth en ons als gezin onomstotelijk vaststaat: DE HERE REGEERT (Ex.15:18).

God is getrouw en zijn plannen falen niet!

Er zijn geen fouten gemaakt in de hemel.

De Bijbel zegt in Ps. 18:31: Gods weg is volmaakt. Amen.

Dank u voor uw aandacht.

Simon de Visser

Middelburg, 19 mei 2007

idv © 2007 www.ruthdevisser.nl